MİLLETİN KIRIK KANADI VE SAHTE DERVİŞLERİN HIRKASI

İslam irfanında ve Anadolu’nun derviş geleneğinde anlatılan bir kıssa, bugünün acı gerçeğini yüzümüze tokat gibi çarpar. Hani o hikâyede, kanadı kırık bir kuş, adalet divanının en yücesine, Hz. Süleyman’a sığınır ve bir dervişten şikâyetçi olur:
“Benim kanadımı o kırdı.”

Huzura çağrılan derviş ise pişkinlikle kendini savunur:
“Ben onu avlamak istedim, kaçmadı. Teslim olacak sandım. Üzerine atladım, o anda kaçmaya kalkınca kanadı incindi.”

Hz. Süleyman, ilk bakışta kuşa dönüp “Sen neden kaçmadın?” diyecek gibi olur. İşte bu an, yalnızca öğretmenlerin değil; alın teriyle yaşayan tüm emekçilerin, hakkı yenen her vatandaşın kaderine benzer. Yıllarca fedakârlıkla çalışan, sisteme inanan, yüreğini ortaya koyan insanların yaşadığı kırılma anıdır.

Kuşun cevabı, asırlardır süren istismarın özetidir:
“Ben onu derviş kıyafetinde gördüğüm için kaçmadım. Avcı olsa sakınırdım. Dervişten, Allah’tan korkandan zarar gelmez diye güvendim.”

Bu masum güven, bugün; işyerlerinde, sendikalarda, siyasetin koridorlarında, adaletin kürsülerinde ve toplumun her alanında tekrar eden bir hakikat gibidir. İnsanlar, makamların, unvanların, “adalet”, “emanet”, “dava” sözlerinin ardına bakmadan güvendiler. Ama o güven, çoğu zaman kanat kıran sahte dervişlerin maskesi altında sömürüldü.

Derviş Kılığındaki Avcılar

Onlar sadece sistemin tepesindekiler değil, bazen en yakınımızdakilerdi:

• Liyakat yerine sadakatle koltuklara oturanlardı.
• “İdareci”, “yetkili”, “uzman” hırkasını kuşanıp emanete el koyanlardı.
• “Mücadele” hırkasıyla ataletlerini gizleyen, başkalarının emeğiyle ikbal devşirenlerdi.
• “Hizmet” diyerek kendi menfaatini kutsallaştıranlardı.

Siz “Bu bizim temsilcimizdir” dediniz; onlar sesinizi kestiler.
Siz “Bu bizim yol arkadaşımızdır” dediniz; onlar yolun ortasında umutlarınızı kanatlarından ettiler.

Çözüm: Kolu Kırmak Değil, Hırkayı Çıkarmak

Kıssanın en can alıcı yanı, adaletin hükmünün verileceği andır. Hz. Süleyman, kuş haklı çıkınca “Kısasa kısas, dervişin kolunu kırın!” der. Ama yaralı kuş itiraz eder:
“Hayır efendim! Kolunu kırarsanız iyileşince yine aynısını yapar. En iyisi mi, onun sırtındaki derviş hırkasını çıkarın ki, benim gibi başka kuşlar bir daha aldanmasın.”

Bugün toplumun da, milletin de, eğitim dünyasının da ihtiyacı budur:

• Sahte dervişlerin hırkası çıkarılmalı.
• Liyakatsizlik hırkası yırtılmalı, yerine ehliyet giydirilmeli.
• Adam sendecilik hırkası yakılmalı, yerine adalet konmalı.
• Tembellik ve başkasının emeğine konma kurnazlığı tarihe gömülmeli, yerine alın terinin onuru getirilmelidir.
• Koltuk işgalcilerinin sahte yetki hırkası sökülüp alınmalıdır.

Mil-Sen ve Mil Maarif-Sen’in Çağrısı

Biz diyoruz ki:
Artık kimse giydiği hırkanın ardına saklanarak bu millete, bu davaya ve bu camiaya zarar veremeyecek. Artık hiçbir emekçinin, hiçbir vatandaşın umudu sahte dervişler tarafından kırılmayacak.

Mücadelemiz, o hırkalar tamamen çıkana; adalet, liyakat ve vicdan toplumsal hayatın her alanında hâkim olana kadar sürecektir.

Çünkü biliyoruz ki:
En tehlikeli avcı, en yakındaki; seninle aynı hırkayı giyen ama ruhu avcı olandır. Ve bugün en büyük tehlike, bize benzeyip bizden olmayanlardır.

Ve biz, Mil-Sen ve Mil Maarif-Sen olarak, bize benzeyip bizden olmayanlara, sahte dervişlere asla aldanmayacağız!